In maart 1978 kwamen mijn zusje en ik onverwacht samen op de wereld. Te vroeg. Te klein.

De foto’s laten een rustige baby in de couveuse zien. Eenmaal thuis werd er liefdevol voor ons gezorgd. En toch voelde ik me vaak niet echt in contact met de wereld om mij heen. Als kind droomde ik graag weg in mijn eigen binnenwereld. Later voelde het alsof ik gevangen zat in mezelf.

Een jarenlange zoektocht om mezelf beter te begrijpen bracht me uiteindelijk terug bij deze vroege start. Wat ik toen nog niet wist, is dat die eerste periode een blauwdruk bleek te zijn voor de rest van mijn leven. Een soort marinade, die alles subtiel bleef kleuren.

Aan de buitenkant was daar weinig van te merken. Ik had veel manieren ontwikkeld om grip te houden op de wereld. Totdat dat wat ik mezelf had aangeleerd niet langer werkte. In 2021 gebeurde er te veel tegelijk en viel mijn zorgvuldig opgebouwde veiligheid weg.
Dat moment bleek geen einde, maar het begin van een nieuwe reis.

Er was geen andere weg meer dan naar binnen. Letterlijk en figuurlijk kon ik geen stap meer zetten. Zes weken lang kon ik er zelfs niet voor mijn eigen kinderen zijn. Alles kwam tot stilstand.

Ook mijn werk bewoog mee.

Wat begon in de reguliere fysiotherapie, via de zorg voor kinderen met een verstandelijke beperking, kinderfysiotherapie en ToP-kinderfysiotherapie, werd verdiept door talloze opleidingen en scholingen in systemisch werk, hechting en lichaamsgericht werken. Langzaam begon ik te voelen hoeveel invloed die vroege start op mijn leven had gehad.

Mijn fascinatie voor communiceren zonder woorden ontstond al in 2000, toen ik mijn afstudeerscriptie fysiotherapie schreef naar aanleiding van een indrukwekkende stage bij een haptotherapeut in de verstandelijk-gehandicaptenzorg. De manier waarop lichaamstaal daar de hoofdrol speelde, voelde als thuiskomen.

Tijdens de Master Kinderfysiotherapie groeide mijn liefde voor baby’s. Vooral de baby’s die ontroostbaar huilden lieten mij vanaf dat moment niet meer los.

Toen ik me verder verdiepte in IMH, lichaamsgerichte scholingen en familie-opstellingen, begonnen mijn binnenwereld en de buitenwereld steeds meer samen te vallen.
De laag die ik mijn hele leven al zo scherp had waargenomen – die vaak niet klopte met wat er gezegd of gedaan werd – bleek geen illusie. Ik ontmoette steeds meer mensen die hier heel vanzelfsprekend over spraken, maar ook mij lieten ervaren dat het klopte.

Dat gaf vertrouwen.

Ik durfde steeds meer te luisteren naar mijn lichaam. Eerst bij kleine keuzes, later ook bij de grote. Wat ik daarin tegenkwam was niet altijd makkelijk: angst, oude beschermingen, gedachten die zich niet zomaar lieten ontspannen. En toch kon ik mezelf steeds vaker toestaan dat iets spannend was – en tóch die eerste stap zetten, richting een leven dat al die tijd op mij had gewacht.

Met al mijn opgedane kennis en ervaring – als mens, weet ik dat ik ouders kan begeleiden bij het loslaten van wat niet langer dient, zodat er ruimte ontstaat voor wat er werkelijk toe doet.

En de baby’s?
Die volgen als vanzelf.