In maart 1978 kwamen mijn zusje en ik onverwacht eerder en onverwacht samen op de wereld.

De foto’s laten een rustige baby in de couveuse zien. Eenmaal thuis werd er liefdevol voor ons gezorgd. En toch voelde ik me vaak niet echt in contact met de wereld om mij heen. Als kind droomde ik graag weg in mijn eigen wereld. Later voelde het alsof ik gevangen zat in mezelf.

Een jarenlange zoektocht om mezelf beter te begrijpen bracht me uiteindelijk terug bij deze vroege start. Wat ik toen nog niet wist, is dat die eerste periode een blauwdruk bleek te zijn voor de rest van mijn leven. Een soort marinade, die alles subtiel bleef kleuren.

Aan de buitenkant was daar weinig van te merken. Ik had veel manieren ontwikkeld om grip te houden op de wereld. Totdat dat wat ik mezelf had aangeleerd niet langer werkte. In 2021 gebeurde er te veel tegelijk en viel mijn zorgvuldig opgebouwde veiligheid weg.

Dat moment bleek geen einde, maar het begin van een nieuwe reis.

Er was geen andere weg meer dan naar binnen. Letterlijk en figuurlijk kon ik geen stap meer zetten. Zes weken lang kon ik er zelfs niet voor mijn eigen kinderen zijn. Alles kwam tot stilstand.

Ook mijn werk bewoog mee.

Ik durfde steeds meer te luisteren naar mijn lichaam. Eerst bij kleine keuzes, later ook bij de grote. Wat ik daarin tegenkwam was niet altijd makkelijk: angst, oude beschermingsmechanismes, gedachten die zich niet zomaar lieten ontspannen. En toch kon ik mezelf steeds vaker toestaan dat iets spannend was – en tóch die eerste stap zetten, richting een leven dat al die tijd op mij had gewacht.

Dat is wat ik nu begeleid en dat is waar 𝘐𝘬 𝘻𝘪𝘦 𝘫𝘰𝘶 over gaat. Die eerste stap.

En de baby’s?
Die volgen als vanzelf.