Hoe Ik zie jou ontstond…

Een jarenlange zoektocht om mezelf beter te begrijpen bracht me uiteindelijk terug bij mijn vroege start. Die eerste periode bleek een blauwdruk te zijn voor de rest van mijn leven.

Aan de buitenkant was daar weinig van te merken. Ik had veel manieren ontwikkeld om grip te houden op de wereld. Totdat dat wat ik mezelf had aangeleerd niet langer werkte. In 2021, toen de vader van onze kinderen en ik uit elkaar gingen en in dezelfde periode mijn vader onverwachts overleed, kam mijn leven letterlijk en figuurlijk tot stilstand.

Dat moment bleek geen einde, maar het begin van een nieuwe reis. Een reis die zich eerst binnen mij afspeelde. Langzaam veranderde het buiten mij mee.

En dat waar ik ouders al jarenlang in begeleidde bleek precies de weg te zijn naar het ontdekken van vertrouwen in mijzelf.

Ik durfde steeds meer te luisteren naar mijn lichaam. Eerst bij kleine keuzes, later ook bij de grote. Wat ik daarin tegenkwam was niet altijd makkelijk: angst, oude beschermingsmechanismes, gedachten die zich niet zomaar lieten ontspannen. En toch kon ik mezelf steeds vaker toestaan dat iets spannend was – en tóch die eerste stap zetten, richting een leven dat al die tijd op mij had gewacht.

Lange tijd zocht ik rust en veiligheid buiten mijzelf. Bij een ander die me misschien wel zou ‘redden’. Veiligheid is nu niet meer langer de reden voor een relatie met een ander, maar de basis voor een relatie. En niemand hoeft me meer te redden, omdat de rust die ik nooit voelde zich verankerd in mezelf.

Dat wat ik begeleid, leef ik nu zelf. Dat is waar 𝘐𝘬 𝘻𝘪𝘦 𝘫𝘰𝘶 over gaat. De eerste stap op weg naar jouw Leven.

En als ik het kan. Dan kan jij het ook.

En de baby’s?
Die volgen als vanzelf.