Hoe Ik zie jou ontstond…
Een jarenlange zoektocht om mezelf beter te begrijpen bracht me uiteindelijk terug bij mijn vroege start. Wat ik toen nog niet wist, is dat die eerste periode een blauwdruk bleek te zijn voor de rest van mijn leven.
Aan de buitenkant was daar weinig van te merken. Ik had veel manieren ontwikkeld om grip te houden op de wereld. Totdat dat wat ik mezelf had aangeleerd niet langer werkte. In 2021, toen de vader van onze kinderen en ik uit elkaar gingen en in dezelfde periode mijn vader onverwachts overleed, bleek mijn veiligheid vooral afhankelijk te zijn van mijn buitenwereld.
Het bleek een doodlopende weg. Letterlijk en figuurlijk kon ik geen stap meer zetten. Er was geen andere optie meer dan naar binnen.
Dat moment bleek geen einde, maar het begin van een nieuwe reis.
En dat waar ik ouders al jarenlang in begeleidde bleek precies de weg te zijn naar het ontdekken van veiligheid in mijzelf.
Ik durfde steeds meer te luisteren naar mijn lichaam. Eerst bij kleine keuzes, later ook bij de grote. Wat ik daarin tegenkwam was niet altijd makkelijk: angst, oude beschermingsmechanismes, gedachten die zich niet zomaar lieten ontspannen. En toch kon ik mezelf steeds vaker toestaan dat iets spannend was – en tóch die eerste stap zetten, richting een leven dat al die tijd op mij had gewacht. Veiligheid is niet meer langer de reden voor een relatie met een ander, maar de basis van verbinding.
Dat wat ik begeleid, leef ik nu zelf. Dat is waar 𝘐𝘬 𝘻𝘪𝘦 𝘫𝘰𝘶 over gaat. De eerste stap op weg naar jouw Leven.
En de baby’s?
Die volgen als vanzelf.