Ik zie jou

Over het boek

Er zijn momenten waarop je voelt dat iemand je echt ziet. Niet om wat je doet. Niet om wat je presteert. Maar om wie je bent.

Die momenten veranderen iets. In kinderen. In ouders. In mensen. Ze maken verbinding voelbaar.

De verbindingen waarmee je kind het leven begint, kleuren hoe het zichzelf ziet.

Ik zie jou laat zien hoe hechting zich ontwikkelt. Niet door harder je best te doen als ouder, maar door milder te kijken. Naar jezelf, en van daaruit naar je kind.

De onvoorwaardelijke liefde voor je kind opent je hart. Zo kan dat wat ooit te kwetsbaar of te veel voelde alsnog verschijnen. Hierdoor stopt overleven, begint het leven en kan veerkracht zich tonen. In jou. Dit creëert ruimte voor je kind en dit is de plek waar liefde kan stromen.

Hechting, veerkracht en liefde zijn altijd met elkaar verbonden. Hoe, dat ervaar je hier.

Ik zie jou is er voor aanstaande en jonge ouders, voor professionals die werken met het zeer jonge kind en voor iedereen die ooit kind was.

Ik? Ik ben slechts een vlinder. Ik vlieg even voor je uit. Dit is jouw reis.

Hoe het begon

In maart 1978 kwamen mijn zusje en ik als verrassing samen op de wereld. Te vroeg en te klein. Op de foto's van die eerste weken lig ik rustig in een couveuse. Met de kennis van nu kijk ik daar anders naar.

Eenmaal thuis werd er liefdevol voor ons gezorgd. Toch voelde ik me vaak niet in contact met de anderen. Als kind droomde ik graag weg in mijn eigen wereld. Later voelde het alsof ik gevangen zat in mijzelf.

Als je niet beter weet dan je te voelen zoals je je voelt, is het een openbaring om te ontdekken dat dit al ontstond in je eerste weken. Of misschien nog eerder.

Een jarenlange zoektocht om mijzelf beter te begrijpen bracht me, via mijn werk, terug bij die start. Het bleek een blauwdruk voor de rest van mijn leven. Eentje die mijn dagen nog iedere dag kleurt.

Waar anderen bij stress verbinding zoeken, is mijn eerste reactie om uit verbinding te gaan. Dat ontstaat wanneer angst of pijn in de vroege kindertijd te groot is en terugtrekken de manier wordt om jezelf te reguleren. Een overlevingsrespons.

In mijn werk zie ik dit ook bij baby's die veel hebben meegemaakt. In plaats van zich te uiten trekken ze zich terug. Dat kan een ouder in verwarring brengen. Gedrag is dan niet wat het lijkt.

Nadenken over de situatie blijkt dan niet genoeg. Wat wel werkt: via je hart zoeken naar een ingang tot verbinding. Steeds opnieuw observeren. Vertrouwen op de taal van het lichaam, en daarnaar handelen.

Dit is waar ieder kind recht op heeft.

Ik zie jou gaat hierover.